Pozostaję obca w swoim własnym ciele.

Z tej perspektywy było... dość idealnie. Miałam wiele myśli i marzeń. Zazwyczaj miotało mną szczęście i dzika radość, wszędzie było mnie pełno i cholernie za tym tęsknię. Tak bardzo, jak bardzo nie potrafię sobie z tym poradzić.

Pierwszym tekstem jaki napisałam rok temu (właściwie lekko ponad, w czasie szpitalnego piekła) było

HOW CAN I GO ON?

From day to day...

Who can make me strong in every way
Where can I be safe
Where can I belong
In this great big world of sadness
How can I forget
Those beautiful dreams that we shared
They're lost and they're nowhere to be found
How can I go on?

Potem:

"Przychodzi taki czas w życiu każdego człowieka, kiedy oddalibyśmy wszystko w świecie, żeby znowu było wczoraj, chociaż minęło niedocenione i nieprzeżyte z radością".

William Edward Hartpole Lecky

Dalej:

"Kiedyś dyrektorka szkoły, do której chodzi Eliza, opowiedziała mi historię o czterolatku, który miał ulubiony niebieski samochodzik. Zabierał go ze sobą wszędzie, wciąż się nim bawił. Podczas wakacji odwiedziła go babcia i przywiozła mu dziesięć takich samych, a chłopczyk w ogóle przestał się bawić.
-Dlaczego już nie bawisz się samochodzikami? Przecież tak bardzo lubiłeś niebieskie autko.
-Nie umiem kochać tylu samochodów - odpowiedział malec.
Bardzo łatwo popełnić ten błąd, myśląc, że jeśli jest coś, co bardzo lubisz, albo coś, czego pragniesz, będziesz szczęśliwszy, mając tego więcej."

Z jakiejś książki.

Plus:

"Miłość wyraża się przez czyny, więc jak mam okazać swoją?"

"Ławo być trudnym, trudniej być łatwym."

"Nikt nie jest szczęśliwy, jeśli się za takiego nie uważa."
To akurat Publiliusza Syrusa - I w.p.n.e, rzymski pisarz.

I moje ulubione, fragment moich żali:

"Podkrwawił mi cewnik. Nie widziałam. Nie chciałam widzieć. Więc nie patrzyłam."

Nie wiem czy wszystko jest zgodne z oryginałem, pisałam gdy byłam naćpana i nieświadoma wszystkiego.

Wszystko się stało...

18939

Autorką szablonu jest Decay. Więcej na handmade. Obrazek stąd.